قصیده غرا در مدح حضرت علی بن موسی الرضا و توصیف بارگاه ملکوتی ان حضرت از صائب

                       السلام علیک ایها الامام الرئوف السلطان یا علی بن موسی الرضا

 

    این حریم  کیست؟! کز جوش ملائک  روز بار                  نیست  در وی  پرتو خورشید  را راه  گذار

   کیست؟!  یا رب  شمع این  فانوس کزنظاره اش                  آب  می گردد  به  گرد دیده ها   پروانه وار

   این  شبستا ن  خوابگاه  کیست ؟! کز موج  صفا                 دود  شمعش می رباید دل چو زلف  مشکبار

   یا رب  این خاک گرامی مغرب خورشید کیست                  کز فروغش  می شود  چشم  ملائک اشکبار

   این  مقـام   کیست؟!  کز هــر  بیضۀ   قند یل  او                سر بـر  آرد   طائری  چون  جبرئیل  نامدار

   کیست  یا  رب  در پس این پرده کزانفاس خوش                 می برد از چشمها  چون  بوی  پیراهن غبار

   جلوه گاه  کیست  یا رب  این  زمین  مشک خیز                 کز شمیمش می خورد خون نا ف آهوی تتار

   ساکن  این  مهد  زرین  کیست؟! کز شوق  لبش                 شیر می جوشد  ز پستان  صبح را بی اختیار

   این همایون بقعه یا رب ا زکدامین سرورست ؟!                 کز شرافت  می زند   پهلو  به عرش کردگار

   سرور دنیا و د ین  سلطان  علی موسی  الرضا                  آن که  دارد  همچو  د ل در سینه  عالم  قرار

   جـدول   بحـر  رسا لت   کـز  وجود   فا ئضش                  خاک پاک  طوس شد ازبحررحمت  مایه دار

   گـوهـر    بحـر   ولایت   کـز  ضمیر  انـورش                  هرچه  در نه  پرده  پنهان  بود  گردید آشکار

   آن که  گر اوراق  فضلش را به  روی هم  نهند                   چون لباس غنچه گردد چاک این نیلی حصار

   آسمان  از باغ   قد رش  غنچۀ   نیلوفری  است                  یک  گل  رعنا ست از گلزار ا و لیل  و نهار

   مهـرۀ  مـومی  است  در سـر  پنجـۀ  او اسـمان                  می دهد اورابه هر شکلی که می خواهد  قرار

   بوی گل درغنچه ازخجلت حصاری گشته است                  تا   نسیـم   خلـق  او   پیچیده  در  مغـز  بهـار

   تیغ  ا و  چون  سر بر آرد  از  نیـام  مشک فام                  می شود  صبح   قیامت  از  د ل  شب  آشکار

   آن که  تیغ  کهکشان  در قبضۀ  فرمان  اوست                   چون تواند  خصم  با او تیغ  شد  در کارزار؟

   چون تواند  خصم  روبه باز با  او پنجه  کرد ؟                  آن که  شیر پرده را  فرما نش  آرد  در شکار

   همچو  معنی در ضمیر لفظ  پنهان گشته  است                  در  رضای  او  رضای   حضرت  پروردگار

   شکوۀ  غربت  غریبان  را  ز خاطر  بار بست                  در  غریبی   تا  اقامت  کرد  آن   کـوه   وقار

   زهـر  در  انگور  تـا  دادند   او  را  د شمنا ن                  مـاند   چشم   تـاک  تا  روز  قیا مت   اشکبار

   وه  چه  گویم  از  صفای  روضۀ   پر  نور او                 کز فروغش  کور روشن  می شود  بی اختیار

   می توان   خواند   از  صفای  کاشی  دیوار او                 عکس  خط ّ  سرنوشت  خلق را  شبهـای   تار

   خیره  می شد  دیده ها  از دیدنش  چون  آفتاب                  گـر   نمی شد    قبّـه   نـورانی   او   زرنـگار

   همچو اوراق  خزان با ل ملائک  ریخته است                  هر کجا  پا  می نهی  در  روضۀ  آن  شهریار

   می توان  رفتن  به  آسانی  به   با ل  قد سیا ن                  از حـریم   روضۀ  او  تا  به  عـرش  کـردگار

   قلزم  رحمت  حبابی  چند   بیرون  داده  است                   نیست  قند یل اینکه می بینی به سقفش  بیشمار

   هر شب از گردون  ز شوق سجده خاک درش                  قدسیان  ریزند  چون برگ  خزان از شاخسار

   اشک  شمع  روضۀ   او  را  ز دست  یکد گر                 حـور و غلمـان  می ربا یند  از برای  گوشوار

   بس که  قران  در حریم  ا و  تلاوت  می کنند                   صفحۀ  با ل  ملائک   می شود  قـرآن  نگـا ر

  هر شبی صد بار ازموج  صفا در روضه اش                  در غلط  از صبح   افتد  زاهد   شب  زنده دار

   حسن  خلقش  د ل   نمی بخشید اگر زوّار  را                   آب می شد از شکوهش  زهره ها   بی اختیا ر

   از سـر  دربـانی  فردوس ،  رضوان  بـگذرد                   گر  بـدانـد   می کنند ش   کفشـدار  این  مـزار

   خضر تر دستی  که میراب زلال زندگی است                  می کنـد   سقّـا ئی  این  آستـان  را   اختیـا ر       

   می کند  با  اسب  چوب   از آتش  دوزخ  گذر                  هر  که  را  تابوت   گردانند   گرد  این  مزار

   چشمۀ  کوثـر  به  استقبا لش  آید  روز  حشـر                 هر که را زین  آستان  بر جبهه   بنشیند  غبار

   از فشـار  قبـر  تا   روز  جـزا   آسوده  است                  هر که  اینجا  از هجـوم   زائران   یابد  فشا ر

   هر که   باشـد  در  شمـار  زائـران  درگهـش                   می تواند   شد   شفیع   عـا لمی  روز   شمآ ر

   آتش دوزخ  نمی گردد به  گردش  روز حشر                   از سر اخلا ص هر کس گشت  گِرد این مزار

                                      آن که  باشد  یک  طواف  مرقدش  هفتاد حج  

                                     فکر(صائب) چون تواند کردفضلش راشمار؟

 

 

غزل از سعدی

این که  تو داری  قیامت است نه قامت                      وین  نه تبسم  که معجر است و کرامت

هر که تماشای روی  چون قمرت کرد                      سینه  سپـر  کـرد  پیش  تیــر  مـلا مت

هرشب وروزی که بی تومیرودازعمر                      هــر نفســی  می رود  هــزار  نــدامت

سرو خرامان چو  قدّ  معتد لت  نیست                      این همه  وصفش  که می کنند  به قامت

عمر  نبود  آنچه  غافل  از  تو نشستم                       با قی  عمر  ایستا د ه ام    به   غرامت

چشم  مسا فر که  بر  جما ل  تو  افتد                      عزم   رحیلش   شود   بد ل  به   اقامت

اهـل   فریقین  در  تو  خیـره   بما نند                      گـر   بـروی   در   حسـا بگـاه   قیـامت

این   همه  سختی  و  نامرادی  سعدی                     چون  تو پسندی  سعادت است  و سلامت

غزل از فرصت شیرازی

                                                بسمه تعالی

دیدن روی  تو  و دادن  جان  مطلب  ما ست       پرده  بردار ز رخساره که جا ن بر لب ماست

بت   روی   تو  پرستیم   و  ملامت   شنویم        بت پرستی اگر این است که  این مذهب ماست

گر چه  در مکتب  عشقیم  همه  ابجد  خوان       شیخ  را  پیـر خـرد  طـفل  ره  مکتب  ما ست

شرب می با لب شیرین  توما  راست  حلال       بی خبر زاهد از این  ذوق که  درمشرب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف توما را سخنی       در همه سال و مه این قصۀ روز و شب ماست

چرخ  عشقیم  و تو ما را چو مهی زیب کنار     خون د ل چون شفق واشک روان کوکب ماست

اینکه  نامش به  فلک مهر جهان افروزاست      روشن است اینکه  یکی  ذرّه زتا ب وتب ماست

خواستم   تا  که  شوم   بستۀ   فتراکش  گفت    فرصت این بس که سرت خاک سُِِم مرکب ماست

 

غزل

مرا هوای تو هرگز ز سر بدر نرود    خیال  چشم  سیاه  تو  از نظر نرود

سرم به پای مزن گربرآستانۀ توست    که گرسرم برودعشق توزسر نرود

به باغ اگردگران میل وجانبی دارند    مرا ز کوی تو دل  جانب دگر نرود

سزدکه باخط مشکین وقد ّوخدّ ولبت     حدیث سنبل وسرووگل وشکرنرود

مرا ز درد تو تا از جگر نشان باشد     نشان داغ  تو از گوشۀ جگر نرود

شرار سینه  نماند  اثر ز هستی من      گر آب  دیده زدنباله  بر اثر نرود 

ز نالۀ سحری لب مبند" ابن حسام "     که  کار ، بی مد د  نالۀ سحر نرود

 

مرثیه امیرالمومنین (ع)

                  السلام علیک یا اول المظلوم یا امیرالمومنین

کاش  امشب  را سحرگاهی  نبود          صبح  ماتم  خیز وجانکاهی  نبود

کـا ش  امشب  آن  جنا یتکار  را          سوی  محراب  علی  راهی  نبود

کاش  گم  می کرد  راه  کوفه  را          یا  چنـا ن  ناپاک   گمـراهی نبود

شیرحق پیوست دراین مه به حق          چون  مبارک ترازاین ماهی نبود

شد  به  فرما ن  قضا  تسلیم  حق          ور نه  شیری صید  روباهی نبود

جز  به  د رگاه  خد ا  فرق  علی          جبهه  سای  خاک  درگاهی  نبود

آنکه  در د لهای   شب  بهـر نیاز         بر کفش  جز  اشکی  و آهی  نبود

بر  سپهـر  آفـرینش  چون  عـلی         آ فتـا ب    آسمـا ن   جـاهی   نبود

داشت آگاهی د لش از حا ل خلق          جز علی  مرد   د ل  آگاهی  نبود

پرچـم  اسـلام   کی   گشتی  بلند          گـر  پیـمبـر  را   یـد اللهـی   نبود

پشت  پا  زد بر  سر د نیـا  علی          در خـور  کوهی   پـر  کاهی نبود

چون علی برمسندانصاف وعدل          پیشـوای    معــد لتـخواهی    نبود

در رعیّت  داری  و  فـرماندهی          از علی   شا یسته تر شـاهی  نبود

د مبدم با سوز د ل  گوید "رسا"         کاش  امشب  را  سحر گاهی  نبود

 

مدح امام حسن مجتبی ‘(ع)

 

                                               بنام خدا

 انکه  د لم  خانۀ  مهر فـروزان  اوست                 مهر فریبا ی  چرخ  شمع  شبستان  اوست

 ماه  دل افروز حسن  حلقۀ  درگاه  وی                 شمس  جهانتاب عشق  شمسۀ ایوان اوست

 بر قد و لعلش  مثل کوثر و طوبی  بود                 لؤلؤ  مکنون  عـد ن  گوهـر عمّا ن  اوست

 قطرۀ  ایجاد هست تازه نمی از سخاش                 گوهر هفت  آسما ن  ریزش  نیسان  اوست

 گوی  ستبـر زمین  گرد  پی   باره اش                 اخگـر این کهکشا ن از سم   یکران اوست

 انجمن  قد سیـان  گـرم  به  تجلیل  وی                 آتشـد ان   سپهـر  مجمـره   گردان  اوست

 ز آتش عشقش  بود  گرم  دل  کا ئنا ت                در سـر هر ذرّه ای  شور نمکـد ان  اوست

عشق، جنیبت  کش خیـل  هوا خواه  او                عقل  به صد  افتخـا رطفل  د بستـا ن اوست

آن  که  نبی اش  ستـود با  لقب  سیّـدی                 آن  که  نبی  گفت او نوگل و ریحان اوست

زادۀ  زهرا حسن  مظهر جود  و سخا                  آنکه جها ن وجود ریزه  خور خوان اوست

نـور د ل  مصطفی  قـوّت  جـا ن  علی                فاطمه  رابی  گمان راحت جان  جان اوست

مشکوی  زهرا بود رشک بهشت برین                 زان که  تجلّیگه   طلعـت   تـا بـا ن   اوست

سیّد  و سرور بود  او به  جوانان  خلـد                قول  رسول  امیـن  آمده د ر  شأ ن   اوست

بارگه  حسن  را  سرور و مسند  نشین                یوسف  جا ن  را غم   چا ه  زنخدان  اوست

آب  بقـا  کـم   بود کوثـر نا بش  شما ر               هـر سخنی  کـز  لب  لعل  سخنـد ان  اوست

کشتی  او ایمن  است از غم  موج  بلا                شا مل هـر نـا خد ا  لجّـه ی  احسا ن  اوست

گرچه حسین علییست قافله سالارعشق                لیک حسن  د ر نخست  سلسله  جنبان اوست

گشت ز صلح  حسن د ین  نبی  استوار               ژرف نگرهرکه هست خیره  به امعان اوست

چه جای  حیرت  بود  صبوری مجتبی               وسعت  حلم  خدای  عرصۀ   جولان  اوست

                           گلشـن مدح  حسن خرم  و سر سبز باد    

                     صاعداگرخوش نواست مرغ خوش الحان اوست 

                                                                   «استاد محمد علی صاعد اصفهانی»

      

قصیده در ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

 

                                                بسمه تعالی

سحر از دامن  نرگس ،بر آمد  نو گلی  زیبا       گلی  کز  بوی  د لجویش ، جهان  پیر شد  برنا

زهی سروی که الطا فش،فکنده سایه برعالم       زهی صبحی که انفا سش، دمیده روح دراعضا

سپیده   دم ز دریای کرم  برخا ست  امواجی      که عالم غرق رحمت شد،ازآن امواج روح افزا

خدا را زاستین آمد ، برون د ست  درخشانی      که خطّ  نسخ  اعجازش  کشید ه بر کف موسی

ید  بیضای موسی کرد  کوهی را اگرروشن       جهان را  کرد  سرتا سر ، منوّر ا ین  ید  بیضا

به  صبح نیمۀ  شعبان، تجلّی کرد خورشیدی       که  از  نـور جبینش  شـد   منـوّر  دید ۀ  زهرا

امام  عصر پور عسگری آن حجّت  بر حقّ       که « قائم » شد  به  ذات اقد سش دنیا  و مافیها

چه مولودی که همتا یش ،ندیده دیدۀ  گردون       چه  فرزندی  که  ما نند ش ، نزاده  مـادر دنـیا

بصولت  تالی  حیدر ،بصورت  شبه  پیغمبر      به ســـــیرت  مــــظهر  داور، ولیّ  والی والا

رخ او لالۀ رضوان،  خط  او سبزۀ  رحمت      لب  او چشــمۀ کوثـــر ، قــــد او شاخۀ  طـوبی

قدم  در عرصۀ عالم ، نهاده  پاک  فرزندی        که چشم  آفرینش  شد، ز نورش  روشن  و بینا

به  پا س  مقدم  او  شد ، مزیّن  عالم  پا ئین      ز نور طلعت  او  شد ، منـــــوّر عـــــــا لم  بالا

گلستان حسن(ع)دارد، صفای  دیگری آری        صـفای  هر چــمن  باشد ، ز روی  باغبان  پیدا

شهنشاه   قَدَر قدرت ، که  فرمان  همایونش       چو  منشور قضا گردیده  در کون و مکان اجرا

چو گیرد  پرچم «انا فتحنا» در کف   قدرت      لوای  نصـرت افرازد ، بر این نُه  گنبد خضـرا

به ختم  ا نبیا  ماند ،چو خواند خطبه  برمنبر      به  شاه  ا ولیــا  ماند ، چو تازد بر صف اعـد ا

لب لعل روانبخشش ،چو آید درسخن روزی       پی   بوسید نش  آید، فــرود از آســــمان عیسی

جهان پیرچون یعقوب شدسرگشته زآنروزی       که   شد  آن  یوسف  ثانی ، درون  چـاه  نا پیدا

 

                                                                                        « قاسم رسا »

مولودیه مولی الموحدین حضرت علی علیه السلام از شکیب اصفهانی

                                            

                                         بسم الله الرحمن الرحیم

به   یمن  طا لع  فیروز و   اختر  مسعود                د مید  صبح  سعادت  ز مشـرق   مقصود

فتـا د   بر  سر   ذ رّات    سایۀ    اقبـا ل               فکند   مهـر  سپهـر  وجود    پـرتو  نور  

به  کعبه  کرد  تجـلّی   جما ل   مولـودی               که   بود  آدم   و حـوّا  طفـیل   این  مولود

نمـوده   جلـوه   در  ا نظـار  قادر  قیّـوم                ز   پـرده  گـشت   پدیدار  کردگار   ودود

ملا ذ  و  ملجأ  عبّـاد  از  امیـر  و عـبید                قوام   عا لم   ایجاد   از  غیوب   و  شهود

فروغ   شمع  هدایت  شعاع  مشعل  د ین               که   تیره  کرد زغم  روز  گمرهان  عنود

یگانه ای که دوعا لم  ز د ست اوست بپا                بدان  مثا به  که  د ین را بود  صلوة  عمود

ز  پا فشاری  ا و شد  بنا ی  کفر  خراب               به   د ستیاری  او شد  حصار د ین  ممدود

ز موی  اوست سیه گشته است  شام عدم               ز روی  ا وست  سفید  آمده  صباح  وجود

به  حکم  اینکه  علی  اندر آن  نهاده  قدم               کنند  اهل  صفا  سر بسر به   کعبه  سجود

بد ید   مرکز  قـوس   نزول   او   احمـد               در آن مقام  که  طی کرد خط قوس صعود

به   بندگیّ  خد ا  داشت  ا شتیاق   خلیـل               اگر   ولای   علـی  بود   در  د ل  نمـرود

به رغم   سنّی  نا پاک  این  عجب   نبود               اگر  که  غا لی از ادراک  خواندش معبود

ز ملک تا ملکوت ازجماد و حّی و نبا ت               به  صد  نیاز به  خاک   درش نهند  خدود

به  خوان  نعمت  عا مش  تمام   مهمانند               مجوس و مؤمن و ترسا  جهود وگبر و یهود

علا مت  سخط   اوست   آ تـش   دوزخ               نشـا نۀ    کـرم    اوست    جنـّت   مـوعـود

اگر به  مهر علی کافری رود  به  جحیم                لهـیب  نا ر  شود   ز آه   سرد  او  مبـرود

به  پـرده   زمزمۀ  یا  عـلی  کند  عنوان               به  گـوش  هـوش  اگر بشنوی   ترانۀ  عود

به جزبسوی علی قرب  حق اگر خواهی               ز هر  طریق  روی   عا قبت  شود  مسدود

عیلیست آدم وشعیا،علیست خضرو خلیل              علیست صالح و موسی،علیست  یونس وهود

علیست شیث وشعیب وعلی مسیح وذبیح              علیست   نوح  و سلیمان ، علی   بود  داوود

علـی  مبیّن  قرآن ، علـی  مروّج   د یـن              علیست  صوم  و صلوة  وعلی  قیام  و قعود

سزد به  شأن  تو  شاها  نزول  احصیناء              که  نیست در نظرت هر  چه  هست نامعدود

به  جستجوی  تو باشند  اهل  دیر و حرم              نظر به  سوی   تو   دارند  مقـبل   و مردود

اگر عنایت  خا ص تو گشت  شامل  عام              امیدوار  به  رحمت   شوند    عآد   و  ثمود

نسوختی  به  سرش  دست  روزگار آتش             اگر که  آب  و لای  تو  بود   در  د ل  عود

اشارۀ   تو  بقـا  را  بـرد  به  سوی  فنـا              ارادۀ    تـو  ز   معـد وم     آورد  مـوجـود

رود  به امر تو ازهر طرف  قضا  و قدر             چنا ن  که  در پی  فرما ن   پا دشا ه   جنود

گدای  کوی   تو را نیست  حاجت  اکسیر             که  قد ر خا ک  د رت برده   آبروی   نقود

جلال و جاه تو افزون بود ز درک عقول              مقام  و  قد ر تو  بیرون  بود  ز حدّ  حد ود

                               هرآنکه مادح خاص توگشت همچو(شکیب)     

                               ز  شعر تـر  فکند  آتشی   به  قلب  حسـود

تهنیت

                                         بسم الله الرحمن الرحیم

 بیستم جمادی الثانی

 تجلّی شاهد بزم احدیّت ، جوهر القد سیه فی تعیّن الانسیه ، بضعة الحقیقة النّبویة ،مطلع الانوار

 الازلیّه عین  عیون  الاسرار ، الناجیة  لمحبیها  عن  النار ، ثمرة  شجرة  الیقین ، سیدة  النساء

 العا لمین ،  قرّة عین الرسول ، العذراء البتول ، انسیة الحوراء فاطمة الزهراء سلام الله علیها و

 علی ابیها وبعلها و بنیها بر حضرت بقیة الله الاعظم عجّل الله تعالی فرجه الشریف مبارک باد . 

 

خورشید جهان آرا از دکتر قاسم رسا

 

بیا ای خسرو خوبان،حجا ب از چهرۀ ماهت       به یکسو نِه ،تجلّی کن ،چو خورشید جهان آرا

دم عیسی به یک دم ساختی گرمرده را زنده        توخود درهر نفس سازی،هزاران مرده را احیا

توبا این خیل جانبازان،چرابگزیده ای خلوت؟       تو با  این  جمع مشتاقان چرا  بنشسته ای  تنها؟

شهاچشم انتظاران را زهجران جا ن بلب آمد       بتا ب ای  کوکب رحمت، برافکن پرده  ازسیما

زحدبگذ شت مهجوری،زمشتاقان مکن دوری       رخ ماه  ای نکو منظر، مپوش ازعا شق  شیدا

شبی درکلـبۀ احزان قد م   بگذار  تا   گردد        شب  تاریک ما روشن، لب  خاموش  ما  گویا 

تو گرعارض برافروزی، جهان یکسر شود روشن       تو گر قا مت  برافروزی ،  قیامتها  شود  بر پا

تو گرلشـگربرانگیزی  سـپاه   کفـر بگریزد        تو گر از جای  برخیزی ، نشیند  فتنه  و غوغا

بشربگسسته افساری ، که بیدادش بود  آئین         جهان  آشفته   بازاری ، که  نیرنگش  بود کالا

بیا ای کشتی رحمت که  دریا گشت طوفانی        چو کشتیبا ن توئی ما را، چه غم ازجنبش دریا

خوش انروزی که برخیزد،ز کعبه بانک جاء الحق       خوش آنساعت که برگیرد،حجاب از چهرۀ  زیبا

ضعیفان را کند یاری ،پلیدان را دهد خواری        ستمگررا  دهد  کیفـر، منا فق  را  کـند  رسوا

چه دلهاخون شدازعشقت،چه تنهاسوخت درهجرت        تفقّد  کن  از این  دلها ، ترحّم  کن  بر این  تنها

خوش آن صبحی که ازبستان ،ندای مرغ  حق  آید        چوب لبل در ثنای  گل ، سُرایم  چامه ای  شیوا

سرسودائی خود را  ،به پیش  پا یت اندازم          قد م  بگـذار برچشمم ، اگر  داری  سر سود ا

توئی فرما ندۀ مطلق ، امام وحجّت بر حق          توئی بر شیعیان  سرور، توئی  بربندگان مولا

"رسا"درمقد مت امروزا شک شوق افشاند          به امّیدی  کزان خرمن  بچیند خوشه ای  فردا

 

قصیده در مناقب و مصائب انسیه حورا فاطمه زهرا (س) از صغیر اصفهانی

 

علت غائی بر کون  و مکان دانی  کیست                 سبب   خلقت   پیدا  و  نهان  دانی  کیست

جان پنهان شده درجسم جهان دانی کیست                 نقطۀ   دایرۀ  رفعت  و شان  دانی  کیست

                                 فاطمه  مظهر اجلال  خد ا جل  جلا ل

فا طمه  عصمت   کل   کنز   خفی  ازلی                 فا طمه  عا لمه  از  حق   بخفی  و بجلی

فا طمه  روح  نبی  همسر و همتای  ولی                  فاطمه  عالیه ای  کش  نبد ار زوج علی 

                                 فردوبی مثل بد آنگونه که حیّ  متعا ل

کاف و نون  کافش کاف  کرم  فاطمه بود                  نون آن حرف  نخست از نعم  فاطمه بود

نفخۀ  روح   در آدم   ز  دم   فاطمه  بود                 گل   آدم   ز  تراب    قدم   فاطمه    بود

                                 ورنه آدم شد نش تا به  ابد  بود محا ل

طا یر  َوهم   که   از  منظر  عنقا   گذرد                 به  یکی  پر  زدن از گنبد  خضرا  گذرد

کی  به  کاخ  شرف  زهرۀ   زهرا  گذرد                  بلکه  جبریل اگر  خواست  بدانجا  گذرد

                                 همچو پروانه ازاو پاک بسوزد پروبا ل

گر چه خلقان حرمی گشته  کِنشتی نشوند                  دور از نیکی و نزدیک به  زشتی  نشوند

باز  غرقند   اگر  داخل   کشتی    نشوند                  معترف  تا   که  نگردند   بهشتی  نشوند

                                 به کنیزی وغلامیش چه نسوان چه رجال

 مهراو بهردل هالک وناجی است محک                  آن به  دل گیرکه من اعرض عنها  فهلک

هست خاک  قدمش  سرمۀ  چشمان ملک                تا به  خاک  ره  آن  بدر زند  بوسه  فلک

                                 قامت  خویش  کمان  ساخته  مانند هلال 

ای  تو را  آسیه  و  مریم  و  هاجر  حوّا                 خادمه درپی  کسب شرف وشان به  سرا

در مد یح  تو همین  بس  بودای  سرّ خدا                 کا بتدا  نام   تو  فرمود  ز اصحا ب  کسا

                                از  خداوند  ملا ئک  چو  نمودند  سوال

خواندن   واجبت  ار  خود  نبود  امکانم                   یعنی  ار کفر  بود  اینکه  خدایت  خوانم

کافرم   گر  ز خدا ،  بنده   جدایت  دانم                  چه توان گفت که در وصف تو من حیرانم

                                  ای  خدا را نظر و جلوه ومرآت وجما ل

با چنین جاه وشرف ای شده مات توعقول                  قصد  آزار تو  کردند  چرا  قوم   جهول

وان سفارش که بحق تو همی کرد رسول                  رفتشان  سر بسر از یاد  و  نمودند  قبول

                                 بهر خود قهر خدا خشم  نبی سوء مآ ل

خوب گشتند  پس از مرگ  پد ر دلجویت                   که زدند امت دون سیلی  کین  بر رویت

بشکستند    گه   از   تختۀ   در   پهلویت                   زان تطاول که چرا خست عد و بازویت

                                 چون دهم شرح که دل خون بودوناطقه لال

بردر خانه ات ای خاک درت عرش علا                  آه  کا فروخت  عد و  آتشی  آنسان   بملا

که  نها نی  شررش  رفت  سوی  کرببلا                   سوخت  خرگاه  شه  تشنه  دل اهل  ولا

                                 سا خت سرگشتۀ صحرازشه دین اطفا ل

گفت  راوی  که  چو  زد  آتش  بیداد علم                   سوخت  از آل  خلیل  آتش  نمرود  خیم

دست  بردند  به  تاراج  حرم   اهل  ستم                  سر نهادند  به صحرا  همه  اطفا ل  حرم

                              چون ز صیاد گریزان شده در دشت غزال

دامن  د ختری   افروخته   دیدم   ز جفا                    تا  که  خاموش کنم  تاختم  او را  به قفا

ایستاد  و  ز اد ب  کرد  سلام  و به  نوا                    گفت ای  شیخ  یتیمم  من  و از بهر خدا

                                 رحم کن  بر من و برگرد  مرا از دنبا ل

گفتمش  صبر کن  اندیشه مده بر دل راه                    تا خلا صت  کنم  از شعلۀ  آتش  تف  آه

دید چون مهر زمن رفت فغا نش  بر ماه                   گفت  ا ی  شیخ   ز راه   نجفم  کن  آگاه

                                 تابرم نزد علی  شکوه ازاین اهل ضلال

گویم  ای  جدّ  گرامی بنگر حا ل حسین                   کشته  احبا ب  نگر  دربدر اطفا ل حسین

بین که ننمود کسی رحم براحوال حسین                    بین که بردند به غارت همه اموال حسین

                                بعدازاین تا چه نمایند به یک مشت عیال

آه  کز گردش  گردون  ستم  قوم   شریر                 عترت   پاک   پیمبر  همه   گشتند   اسیر

بستشان خصم دغا در رسن ودر  زنجیر                  به سوی شام  برفتند و ازاین غصه صغیر

                                 دیده  از اشک کند روز و شبان مالامال

 

مرثیه حضرت زهرا(س) ازمرحوم ایت الله حاج شیخ محمد حسین غروی اصفهانی (کمپانی)

                                              

                                                  بسمه تعالی

سینه ای   کز  معرفت  گنجینۀ  اسرار  بود              کی  سزاوار  فشار آن  در و  دیوار  بود

طور سینا ی   تجلّی   مشعلی  از  نور  شد             سینۀ  سینای  وحد ت  مشتعل  از  نار بود

نا لۀ   با نو  زد  ا ند ر خرمن  هستی  شرر             گویی اندر طور غم چون  نخل آتشبار بود

آنکه  کردی  ما ه  تابان  پیش  او  پهلو تهی             از کجا  پهلوی او  را  تا ب  آن  آزار بود

گردش  گردون دون بین  کز جفای  سامری              نقطۀ   پرگار  وحد ت  مرکز  مسمار بود

صورتش نیلی شدازسیلی که چون سیل سیاه             روی گیتی زین مصیبت تا  قیامت  تار بود

شهریاری  شد  به   بندِ   بنده ای  از  بندگان             آ نکه   جبریل  امینش   بند ۀ   دربار  بود

از قفـای   شـاه  ، بانو  با   نوای   جا نگـداز             تا  توانا یی  به  تن ،  تا  قوّت  رفتار بود

گرچه بازوخسته شدوزکار دستش بسته شد               لیک    پا ی  همتش  بر  گنبد   دوّار بود

                                   دست بانو گر چه ا زدامان شه  کوتاه  شد

                                   لیک بر گردون بلنداز دست آن گمراه شد

                                                         

بهشت مجسم

                                                 بسمه تعالی

بتی که راز جما لش هنوز سربسته است                 به غارت د ل سودا ئیان  کمر بسته است

عبیر مهر به  یلدای  طره  پیچیده  ا ست                 میان لطف به طول کرشمه  بربسته است

برآن بهشت مجسم دلی که ره برده است                 درِ مشـاهده  بر منظـر د گر  بسته  است

زهی  تموّج  نوری  که بی غبار صدف                  در امتداد  زمان  نطفۀ  گهر بسته  است

بیا  که مردمک چشم عاشقا ن همه شب                  میان به  سلسلۀ  اشک تا سحربسته است

به  پای  بوس   خیا لت  نگاه   منتظران                  زبرگ  برگ  شقایق پل نظر بسته است

هزار سدّ ضلا لت  شکسته ایم  و کنون                  قوام  ما  به  ظهور تو منتظر بسته است

متا ب  روی  ز شبگیر جان  بی  تا بم                   که  آه  سوخته  میثا ق با  اثر بسته است

به یازده خم می گرچه  دست ما نرسید                   بده پیاله  که یک خم هنوزسربسته است

                                                                          « فرید اصفهانی »

شعر از جناب صفی علیشاه

 

                                                  بسمه تعالی

ای   طرۀ  مشکینت   بر هم  زن   سامانها               و  آن  خا ل  خود  آئینت  غارتگر ایمانها

از غمزۀ   فتّا نت  بس  جان  به  گروگانت              و ز چاک  گریبا نت  بس  چاک  گریبانها

خلقی ز غمت  هر شب درناله ودر یا  رب              جانها  ز لبت  بر لب  لبهاست  به  دندانها

                                 تا چشم کنی  یک سو بندی سر صد  جادو

                                هرموئی از آن گیسودستی است به دستانها

بنما  رخ  و  فرّخ  کن ای مه  می  مینو را              بنشین خوش وخُلّخ  کن بفشان گل گیسورا

درزلف چسان  بستی  یک  سلسله  مجنون              در چشم کجا  دادی جا  این همه  جادو را

چشمی  که  بگرداندی  در دیدۀ  ما  ماندی               یعنی که  نه هر چشمی  دارد رم  آهو را

                                حرفی به  زبا ن خود  با  طرّۀ  مشکین گو

                                آور به  زبان  با  د ل  مینا ی  سخنگو  را

آیا  شود  آن  روزی  کائی  تو به  مهمانم                 آری  نمک  از  لعلت  بهر  د ل  بریا نم

و ز خنده شکر ریزی ز ان لعل  دلاویزم                  یاقوت روان  بخشی  زان حلقۀ  مرجانم

تعویذ   نظـر گردد  بر  گـردن   تو  دستم                 قربا نی  ره   گردد   بر مقدم   تو  جانم

                                گاهی بسپاری  دل  بر صحبت  و  گفتارم

                                گاهی  بگذاری  سـر بـر  سینه  و   دامانم

                                                                                                     

 

قصیده مولودیه نبی اکرم صلی الله علیه واله از حکیم قاآنی

                                                  بسمه تعالی

آفتاب   و  سایه  می رقصند   با   هم   ذره   وار  

                                                          کافتاب د ین  و سایۀ  حق  شد  امروز آشکار

 دفتر  ایجاد   را  امروز  حق    شیرازه    بست 

                                                          تا  در آرد فرد  فرد  اوصاف خود رادرشمار

گلـشن    ابـداع   را   امروز   یـزدان   آ ب   داد 

                                                          تا  ز سیرابی  نها ل صنع  گیرد  برگ  و بار

کلک  قدرت  صورتی بر لوح  هستی  برنگاشت  

                                                         و  ز تماشای  جما ل  خود  بدو کرد  اقتصا ر

صورت و  صورت نگار از هم  اگر دارید  فرق  

                                                          ازچه این صورت ندارد فرق با صورت نگار

عکس صورتگرتوان دید اندراین صورت درست  

                                                          تاچه معجزبرده صورتگردراین صورت بکار

راست   پنداری  به  جای  رنگ  سوده است آینه

                                                          تا  در آن  صورت ببیند عکس خود  آئینه وار

قدرت  حق   آشگارا   کرد   امروز  آنچه    بود 

                                                         کز  تما شا ی   جـما ل   خو یشتن  بد  بیقـرار

در  تمنا ی   وصا ل  خویش  عمری  صبر  کرد 

                                                        د ست  شوق   آخر  فرو  درّیـد  جَیب  انتظـار

نا قد عشق  آتشی   زا نگیز  غیرت  بر  فروخت 

                                                        تا  بد و   نقد  جما ل  خویش  را   گیرد  عیا ر

تا  به  کی  در پرده  گویم  روز مولود نبی  است    

                                                        کوست اندر پرده هم  خود  پردگی هم پرده دار

احـمد   محـمود   ابوالقـاسـم   محمد   عقـل    کل  

                                                       مخزن   سرّ   الهی   راز  دار  هشت  و  چا ر

همنشین   لی   مع   اللـه   معنـی   نون  و   القلـم  

                                                        رهسـپار  لیـلة   الاسـری   سـوی   پرورد گار

در  حجاب  کنت   کنزاً  بود   حق   پنهان   هنوز   

                                                        کو  خدا   را  بندگی  کردی  به   قلب  خاکسار

از  گل   آدم   هنـوز   انــدر  میا ن   نامی   نبود   

                                                       کو   شـمار  نسـل  آدم   کـرد  تا  روز  شـما ر

نار  و  جنـّت   بود  در  بطـن   مشـیّت    مختفی   

                                                        کو گروهی را به  جنت برد و قومی را به نا ر

آنکه هروصفی که گوئی درحقیقت وصف اوست    

                                                        راست پنداری سخن با نعت ا وجُست انحصا ر

پیش  از آن  کز دانه  باشد نام  یا زین  خاک تود     

                                                       برگ   با ر هر درختی  دیدی  ا ندر  شاخسا ر

آسـمان   عــد ل   بد   پیـش  از   وجـود  آسـمان   

                                                         روزگار  فضل  بد  پیش  از  ظهور  روزگار

پیش  از این  لیـل  و  نهـار اندر قرون   سرمدی     

                                                        موی  و روی  احمدی  و اللیل  بود و  والنهار

بچۀ   امکـا ن   هنـوز   انـدر  مشیمه   امـر 

                                                        کو  یتیمان  را سر از رحمت  گرفتی در کنا ر

گر  مصوّر  گشتی   اخلاق   کریمش  در قلـوب    

                                                        و ر مصوّر گشتی   اوصاف  جمیلش  در دیار

بر  حقا یق   در  ضما ئر  تنگ  بودی  جا یگا ه     

                                                       بر خلا یق  در معا بر  ضیق   جستی  رهگذار

چون  به هردعوی دوشاهد باید او مه را دو کرد    

                                                       زان دو شاهد  دعوی  د ینش  پذ یرفت اشتها ر

سوسماری  کو سخن  گفته  است  باشاهی  چنان   

                                                      بوسه   جـای   انبیـا   زیبـد  لـب  آن   سوسـمار

تهنیت

    بسمه تعالی

چون لعن عمر تو را طربناک کند        خاک قد مت  ناز بر افلاک  کند

گر نام  عمر بری  بر او لعنت کن        کین غسل ازآن جنا بتت پاک کند

نهم ربیع الاول ، غدیرالثانی و عید الله الاکبر،یوم

 فرحةالزهراء،روزارسال شیخ النسنا س ابوالوسواس ،شید الفراعنه

 ،اجنس المزابله ، انیس الشیاطین و رئیس الغاصبین ، پادشاه کشور

 جهالت و مرکز دایرۀ حماقت ،میوۀ شجرۀ شقاوت ، پیشوای ریاست

 طلبان و مقتدای گردنکشان ،ملعون ازل و ابد ،مطرود درگاه احد ، قوّاد

 بن قوّادعمر بن الخطاب به سوی جهنم بر حضرت انسیةالحوراء فاطمة

 الزهرا ء سلام الله علیها و منتقم خونش حضرت بقیة الله الاعظم عجّل الله

 تعالی فرجه الشریف میمون و مبارک باد .

 

نعت خاتم انبیا صلی الله علیه واله وسلم

                 درنعت حضرت ختمی مرتبت موید مجتبی محمد مصطفی (ص)    

 ای   مایۀ   امید    دل   ای   رحمت   خدا              ای   اولیـن   تجلی   حـق   ختـم    انبیاء

 ای   کُنیت   مقد س   و   اسماء   اقد ست               بوالقاسم  و محمد  و محمود   و مصطفا

 آید  چو نام  نامی  جان   پرورت  بگوش                در دل مقام  خویش  دهد خوف  بر رجا

 بود از تو  بس  شگفت  اگر سایه  داشتی                خورشید  را  بلی   نبود   سایه   در  قفا

 گردید   ختم  بر  تو  نبوت  که  سعی   تو               از  ابتدا   رسا  ند    مکارم   به   انتـها

 موسی چو از جهان  به  سرای  دگر شتا                طی  گشت  قصۀ   ید   بیضا   و  اژدها

 عیسی  چو  جای  در فلک   چارمین  گر               روی  زمین  نماند از او معجزی  به  جا

 قران  توست   معجـر باقی   که   تا   ابد                برجن و انس روز وشبان می زند  صلا

 گویدهرانکه راکه زمن هست شک وریب               یک  سوره اورد  چو من  از فرو از بها

 برهان  خاتمیتت  این  بس که  تا  به حشر               در کاینا ت  هست  طنین  افکن  این  ندا

 چون  لانبی  بعد یت   اید   به  گوش   دل               آسـا ید    از   فسـا نۀ    اربا ب    ادعا

 در  رفع   اختلا ف   جهانی   توان   نمود              بر  یک   حد یث   متقن    ثقلینت   اکتفا

 صورت   نهفتی  از  ره   معنی  در امدی              در  صورت   مقد س   قران   و  اوصیا

 قران توست روح  تو و  تا  جهان  بپاست              بر  اهل  روزگار  دلیل   است  و  رهنما

 جسـم   تواند  عترت  و  هرگز  نمی شود              این روح  و  جسم  تا  ابد  از یکد گر جدا

 اری   چگونه  روح   تواند   بدون   جسم              اندر زمانه  زیست  کند  تا   صف   جزا

 این هر دو خود توئی و بتحقیق برتو رفت              بر این  دو از هر انکه  وفا رفت  یا  جفا

 ان   حجت   دوازدهم   حا لیـا   به   غیب             باشد   شریک   و حافظ   قرانت  از  وفا

 ان هم توئی بصورت ومعنی که شخص او             با  اسم  و  کنیۀ   تو   کند  جلوه  ز  اختفا

 ترویج د ین  توست به  د ست وی  و شود             در  عهد   او    حقیقت   اسلام    بر  ملا

                                                                       مرحوم صغیر اصفهانی

رباعیات از ابوسعید ابوالخیر

 

ای  حیدر شهسوار،  وقت  مدد  است                      ای  زبدۀ هشت و، چار وقت مدد است

من عاجزم  از جهان  و دشمن  بسیار                      ای  صاحب  ذوالفقار، وقت  مدد است

                                                    *

 یا رب  به  علی  بن  ابیطا لب  و آل                       آن  شـیر خدا  و بر جهـان  جلَّ  جلا ل

 کاندر سه مکان رسی  به  فریاد همه                       اندر  دم   نـزع  و  قبر و هنگام  سوال

                                                   *

 از  گردش  افـلاک  و  نفـا ق  انجـم                       سر  رشتـۀ   کار  خویشتن  کردم   گـم

 از  پای  فتـاده ام   مرا  د ست  بگیر                     ای  قـبلـۀ   هفـتـم   ای   امــام   هشـتـم

                                                   *

 یا رب  تو  زمانه  را  دلیلی  بفرست                       نمرودان  را  پشّه  چو  فیلی  بفرست

 فرعون صفتان همه  زِبَر دست شدند                       موسی  و کلیـم  و رود  نیـلی   بفرست

                                                   *

 دل  جـز ره  عشـق  تو  نپوید  هرگز                     جا ن   جز سخن  عشـق   نگوید  هرگز

 صحرای دلم عشق تو شورستان کرد                      تا   مهـر کسـی   در  آن   نروید  هرگز

                                                   *

پرسید  کسی  منزل  آن  مهر  گَُسـَل                       گفـتم  که :  دل  من  است  او  را مَنزَل

گفتا  که : دلت  کجاست ؟ گفتم بَرِ او                      پرسید  که : او کجاست ؟  گفتم : در دل

                                                                                                                      

ذکر خطبه خواندن امام زین العابدین (ع) در مسجدجامع شام

                                                  بسمه تعالی

 به غمی  کرده  فلک  باز  گرفتار  مرا                      که  غم  از راه وفا  آمده غمخوار مرا

 دردی  افکنده  زپا   ساخته   بیمار مرا                      که  بود   درد ، طبیبانه   پرستار  مرا

                                   کو انیسی که غم  دل به وی  اظهارکنم

                                   کو طبیبی  که  حدیث از تن  بیمار کنم

 غمم ان غم که برد رخت وجودم به عدم                     دردم  ان درد که گردیده اجل را  توام

 باری این دردازان غم بودوهست ان غم                      غم    بیمار  علیلی  که  ز  بیداد  ستم

                                  بعد ازانی  که فلک خسته وبیمارش کرد

                                  خصم دون درغل و زنجیرگرفتارش کرد

 وه  چه بیمار شفا  بخش  مسیحا  نامش                     عالمی  زنده   احسـا ن  خجـل  انعامش

 خاص وعام  امده محتاج عطای عامش                       حبّذا   بر نسب  و  نام  نکو  فرجامش

                                 به نبی راحت جان وبه علی نوردو عین

                                 فاطمی خو،حسنی خُلق ،علی ابن حسین

 سائلی   گفت  به   آن  والی  اقلیم   ولا                     کی  بلی داده  به  مینای  بلا گاه  صلا

 وی بلا  دیده  هم از شام  وهم ازکرببلا                      کربلا بود  فزون رنج  تو یا  شام  بلا

                                زین سخن روزبچشم شه دین گشت چوشام

                                برکشید  آه  ز دل  گفت  که  صد آه  زشام

 روزی ان سروکه شمشادبدی پابه گلش                      شد  یزید از پی آن  تا که  کند منفعلش

 باهمه داغ که چون لاله  نهادی به دلش                     بازمیخواست دهدخاری وسازد خجلش

                                 تاچو نرگس  به بر خلق سر افکنده  شود

                                 پیش  خارآن  گل نو خاسته شرمنده شود

 برد او را به سوی  مسجد جامع ز جفا                     پس خطیب ازپی خوشنودی آن نسل زنا

 رفت  بر منبر و بنمود  بیان حمد  خدا                      بعدازآن نعت نبی گفت  پس آنگه به مَلا

                                خواست تااورد آن شوم خدا رابه غضب

                                داد  پس  نسبت  بیجا  به  شهنشاه عرب

  گفت بیمار ،یزیدا !به من خسته جگر                       ده  اجـازت که  بر آیم  به   فراز  منبر

 گویم  آنرا که دراو هست رضای داور                      هم خداهست از آن راضی وهم  پیغمبر

                                 نپذیرفت  زشه  این سخن  آن کفر نهاد

                                 به تمنای  خسان  عاقبتش  رخصت داد

 همچوابلیس خطیب آمدی آنگه به نشیب                     چون مسیحابه فراز آمدی آن شاه غریب

 زاهرمن تخت بجم گشت دگرباره نصیب                     بنگر حدّ   تفاوت  به  میان  دو خطیب

                                 آن یکی  آمده  مدّاح  و ثنا خوان  یزید

                                 این  یکی  آمده  ممدوح  خداوند  مجید

 باری  آن  مظهر  ایا ت   خدای   ازلی                      که حقش حجت خودساخته ازبی مثلی

 از پی  حمد  خدا  نعت  نبی  مدح  علی                     سُفت از لعل گهر،گفت  به  آواز جلی

                                 هرکه خواهد  به شناسائی  من یابد راه

                                 سازمش از حسب و از نسب خود آگاه

 منم  از نسل خدیوی  که  خدای دوجهان                   کرده خلقت به طفیلش همۀ کون ومکا ن

 هست  میکا ل چو جبریل  امینش دربان                   نازل ازحق شده برشخص شریفش قران

                                اوست یا سین وبجزاوغرض طاها نیست

                                جز مدیحش همه قران زالف تا یا  نیست

 منم  ازنسل  امیری  که  بود  زوج  بتول                    ولی حق ،وصی پاک بلا فصل رسول

 او مروّج به فروع است ومبیّن به اصول                    بی ولایش  نبود  طاعتی ازخلق  قبول

                                پیش کاخ شرفش عرش دنی بل ادنی است

                                علیش  نام  به  فرمان علی  الاعلی ا ست

 عم  پاکش  حسن  آن  آینۀ   حسن  خدا                      معدن علم وعمل زهدو ورع حلم وحیا

 جدّه ام  حضرت  صدّیقه   بتول  عذرا                       زهرة  الزهرا ، ام النجبا ، خیر النسا

                                  جدّۀ دیگرمن جامع اصل و نسب است

                                 وان خدیجه است که خاتون زنان عرب است

 من عزیزم که چنین نزد شماخوار شدم                      بی  گنه  درغل  و زنجیر گرفتار شدم

 سـفر  کرببـلا  کردم   و  بیمـار  شـدم                      ازستم  بی کس وبی مونس وبی یارشدم

                                  ایهاالناس  منم آنکه  به هنگام  صلوات

                                  تشنه لب شد پدرم کشته  لب شط فرات

 کوفیان  نامه  نوشتند  به  با ب  من زار                    طلبید ند  به  مهما نیش از شهر و دیا ر

 پس درآن وادی خونخوارچوکردیم گذار                    عوض   مهـر  نمودند  عداوت  اظها ر

                                 آب  بستند   به  ما  اول  و  آخر ز ستم

                                 بزدند آتش  کین یکسره ما را  به  حرم

 نه  همین باب  من آن قوم  ستمگرکشتند                    که  زمن  عمّ  و پسرعمّ  وبرادر کشتند

 جمله  یاران من از اکبرو اصغر کشتند                    همه را درلب شطّ  تشنه و مضطرکشتند

                                 عمه های   من  مظلـوم   نمودند   اسیـر

                                 زار و  بیمـار کشیدند  مـرا   در زنجیـر

 خواهرانم به اسیری سوی شام آوردند                        بهرما هدیه  سنگ  از لب  بام  آوردند

 حرم  خاص  خد ا مجلس عام  آوردند                       بسته  در نزد  یزیدم  چو غلام  آوردند

                                 زد  یزید  از ره  بیداد  به   پیش  نظرم

                                 چوب خزران به  لب  فیض  بیان پدرم

 ازدرّ افشانی  آن  پادشه   ملک  حجاز                     شامیان  گریه  نمودند  ز هر سو  آغا ز

 مفتضح  گشت یزید  و پی اعلان  نماز                      کرد رو سوی  موذن  که  بر آور آواز

                                 از موذن  شه  دین  نام  محمد چو شنید

                                 باردیگر به  خروش  آمد وگفتا به یزید

 این محمد که ازاونشرفروع است واصول                  گوئی ارجدّ من است این نبود ازتوقبول

 ور بود جدّ  من ای  کافر مردود  جهول                   ازچه این ظلم نمودی  تو به اولادرسول

                                از چه  جمعیت  اسلام  پریشان  کردی

                                دین نهادی زکف ورخنه به ایمان کردی

 ای  فلک  شام  کجا  عابد  بیمار کجا                       غل  و  زنجیـر کجا  و  تن  بیمـار کجا

 تن  تبـدار کجـا  آن  همه   آزار  کجا                       شـاه  اسـلام   کجا  تسخر  کفّـار  کجا

                               وه که برجان «صغیر»آتشی افروخته ای

                                که  دل خلق جهان ازشررش سوخته ای

                                                                    ازمرحوم صغیر اصفهانی

 

                       

مرثیه سوال و جواب از حکیم قاآنی

                                       بسم الحسین

  بارد،چه؟خون،که؟ دیده،چسان؟ روزوشب،چرا؟

                                       از غم  ،  کدام  غم  ؟  غم   سلطا ن   اولیا

  نامش  چه  بُد  ؟ حسین ، ز نژاد  که ؟ از علی

                                        مامش که بود؟ فاطمه ،جدّش که ؟مصطفی

  چون شد ؟  شهید شد ، به کجا  ؟  دشت ماریه

                                        کی ؟  عاشر محرم ،  پنهان  ؟  نه  بر ملا

  شب کشته شد؟ نه ،روز،چه هنگام؟وقت ظهر

                                        شد  از گلو  بریده  سرش؟  نی نی ، از قفا

  این ظلم را که  کرد؟ یزید ،این  یزید کیست؟

                                        زاولاد  هند ، از چه   کس ؟ از نطفۀ  زنا

  خود  کرد  این  عمل ؟ نه ، فرستاد  نامه ای

                                         نزد   که   ؟    نزد   زادۀ   مرجانۀ   دغا

  ابن    زیاد    زادۀ    مرجانه    بُد   ؟   نعم

                                         از  گفتۀ    یزید     تخلف    نکرد   ؟   لا

  این نا بکار کشت حسین را به دست خویش؟

                                         نه  ،  او  روانه   کرد  سپه  سوی  کربلا

  میر سپه  که   بد ؟  عمر  سعد  ، او  برید ؟

                                       حلق   عزیز  فاطمه  ؟   نه  ،  شمر  بیحیا

  خنجر برید   حنجر او را  ؟   نکرد  شرم ؟

                                        کرد ،ازچه پس برید ؟  پذیرفت از او قضا

  بهر چه  ؟  بهر آنکه  شود   خلق  را  شفیع

                                        شرط   شفاعتش  چه  بُوَد  ؟ نوحه  و  بکا

  کس کشته  شد هم از پسرانش؟ بلی ، دو تن

                                        دیگر که  ؟  نُه  برادر، دیگر که  ؟  اقربا

 دیگر پسر نداشت ؟ چرا داشت ، آن که بود؟   

                                        سجاد  آنکه   بُد   به   غم   و  درد   مبتلا

  ماند  او  بکربلای  پدر؟ نی ،  بشام   رفت

                                       با  عز  احتشام   ؟   نه  ،  با   ذلت  و عنا

  تنها ؟ نه ، با زنان حرم، نامشان  چه  بود؟

                                        زینب  ،  سکینه  ،  فاطمه  ،  کلثوم   بینوا

  بر تن لباس  داشت  ؟  بلی ،  گرد  رهگذار

                                        بر سر عمامه   داشت ؟  بلی ، چوب اشقیا

  بیمار بُد ؟ بلی ،چه دوا داشت؟ اشگ چشم

                                       بعد  از دوا  غذاش  چه  بُد  ؟ خون دل غذا

  کس بود  همرهش ؟  بلی ، اطفال  بی  پدر

                                      دیگر که  بود ؟ تب، که نمی گشت ازاو جدا

  از زینت  زنان  چه  بجا  مانده بُد ؟ دوچیز

                                      طوق   ستم   بگردن   و  خلخال  غم  ،  بپا

  کبر این ستم  کند ؟ نه، یهود و مجوس؟ نه

                                    هندو ؟ نه ، بت پرست ؟ نه، فریاد ازاین جفا

  ( قاانیست )   قائل   این  شعرها  ؟    بلی

                                خواهد چه؟رحمت ،ازکه؟ زحق،کی؟ صف جزا

                           

مرثیه

                                                

                                                  بسمه تعالي

باز از  افق  هـلا ل  محـرم   شـد   اشـكار                با قامت  خميده و زرد و ضعيف  و زار

يارب چه روي داده دراين مه كه اين چنين                 مه را غبار غم  بنشسته  است  بر عذار

نا  كرده  او  طلوع  چـرا  مي كند  غروب                نگرفته  او   قرار  چرا  مي كند   فرار

بنـمـوده   رخ  ز  خجـا لت   مگـر   هنـوز               از افتاب  روي  حسين  ا ست  شرمسار

كاش  اي  هلال  رخ  ننمودي  تو  از  فلك                كاين  شام  تيره  از تو  نمي گشت اشكار

با انكه  ديده اي  خط  اكبر ز خون خضاب               خط   مي نهي  ز هاله  همي ا ز بر عذار

با مهر روبرو  شدي  و كاش  خون  شدي                عـابـد   مقـا بل   سرِ  بـا ب    بـزرگـوار

اي كاش تيره گشت رخت انزمان كه گشت               از تشنگي  كبود   لب   طفل   شير خوار

عا لم  خراب مي شد ي  و كا ش  مي نشد               عبا س   پاره   پاره   ز   شمشيـر   ابـدار

كاش  او  فتاد  تاج  شرف  از  سرت  دمي              كا طفا ل  پا  برهنه   دويدند   روي  خار

كاش از حجاب غم نشدت سر برون كه شد              زينب، دلِ ِ شكسته به هر شهر و هر ديار

                              « جودي »خموش باش كه از دود اه تو

                              گرديد  همچو  شام  سيه  صبح روزگار    

                       

مرثیه حضرت جواد الائمه علیه السلام

                                         بسمه تعالی

ان شب  درون حجره مردی  ناله می کرد   

                                         با  ناله اش  خون  گریه باغ لاله می کرد

ان شب  گلی پژمرده در دست خزان  بود 

                                         از نیش خاری  خسته   قلب  باغبان  بود

ان شب دلی ازتشنگی درسینه می سوخت

                                         پروانه را با ل وپری ازکینه  می سوخت

ان شب  جوادابن الرضا درتاب و تب بود  

                                        چون جدّمظلومش حسین خشکیده  لب بود

از  تشنگی  مرغ   د لـش  فـریاد  می زد  

                                         اتـش   به   دام   و  دانـه   صیـّاد  می زد

جاری  ز جـام  دیده اش  خوناب  می شد  

                                        ما نـنـد   شمعی   پیکر  ا و  ا ب  می شد

با اشک چشمش باغ دین را زنده می کرد 

                                        بر  گریۀ   ا و همسر  او  خند ه  می کرد

در نوبهاران نخل عمرش گشت بی برگ  

                                       در  نوجوانی  همچو  زهرا شد جوانمرگ

درحال اغما  نقش لب رازی مگو  داشت   

                                      گوئی  به  زهرا  مادر خود  گفتگو  داشت

 می گفت  اخر  رشته   عمرم   گسستند

                                       انانکه   پهلوی   تو  را  از  در  شکستند

                                                         « ژولیدۀ نیشابوری »

قصیده از شکیب اصفهانی

 

                                                بسمه تعالی

          قصیده در مدح ومنقبت حضرت علی بن موسی الرضا علیه الاف التحیة والثنا

 شاهی که فرش درگه او عرش کبریاست               فعا ل ما یشاء، شه د نیا و د ین رضا ست

 غوث زمین غیاث زمان  شاه انس و جان               مهـد  امان ، ملاذ  جهـان  مآمن  وفا ست  

  شمس  شموس شاه حجازی  خدیو طوس             ماهی که مهر، پیش رخش کمتراز سُهاست 

 سلطان  دین  امام   مبین  سرّ یا  و  سین              مصـداق   هل  اتی ،  گهـر  تاج   انّما ست

 نجـم   علا ء  سپهـر سخـا   شـاه  اولیاء               سـرّ  خـدا ، پنـاه  امم  ، فخـرانبیا ست      

 دریـای   جـود   گوهر  یکـدانۀ   وجـود               باران  فیض ، ابر  کرم ،  معدن عطا ست

 بدر  دُجی  که  پرتو  خورشید  فیض او               برفرق  ما سوی همه  چون سایه هُما ست

 قدسی  شمیم ِخاک  درش  بر مشام جان               خوشتر ز بوی  مشکِ  ختن نافه  ختا ست

 شمشاد  باغ ِ  ختـم  رسل   فخر  انبیا ء                ریحـا ن  بوستـا نِ  علی   شاه   اولیا ست

 شاهی  که  در هوای سحا ب سخای  او              خورشید را به خاک  درش روی التجا ست

 از   بنـد گـان    درگـه   او   بنـدۀ   قَـدَر             از  خادمان  حضرت  او  خادمی  قضاست

 خون خدا  به خاک خراسا ن بود عجین               اندر  حجـاز  کعبه ،  اگر   خانـه  خداست

 بر  اهل   آسمـا ن  و  زمین  آ ستا ن او             محـراب  دیده  ،  کعبۀ   دل ، قبله  دعا ست 

 مقصود  ذوالجلال ز ایجادِ  کاف و نون             منظورِ  هل   حا ل ،  ز   درگاه   کبریا ست

 حلال   مشکلات  که  با   دست  کبـریا             در  هر  مقام   پنجه  عزمش  گره   گشاست

 مرآت   ذات   آینــۀ  احسـن  الصفـا ت              با ب  نجا ت  مرجع  زند یق  و  پارسا ست

 مَسند  نشین  ملکِ  ولایت که در شئون              خاک  رهش  به  چشم  خرد  عین  توتیا ست

 بحـر  کـرم   سمـاط   نعم   کعبـۀ   امم               میزاب  فیض  ُرکن  حرم  زمزم  صفا ست

 از فیض خاص مایه هر عـّز و  احتشام              از  لطف  عام   دافع  هر  دردِ   بی دواست

 صدرِ  جلال  بدرِ  کمـال  افتا بِ  مَجـد               نور  ازل  ،چـراغ  ابد ،  شا فـع   جزاست

 بر خاص وعام سرورو سالارو دستگیر              برشیخ  و شا ب  سید  و مولی و رهنماست

 از  بهر  کسب  نور  ز  ماه   جمال  او              وقت  غروب  چهرۀ  خورشید  از  قفا ست

 با  قبــۀ  رفیع   رضا   عقـل  دور  بین              نامی  اگر از عـرش  معلّی  برد   خطا ست

 بر قلب هر که ذره ای  از مهر او رسد              او را  چه   احتیـاج   به   تا ثیر  کیمیا ست

 نور و ضیاء  گرفته   ز تا ئید  رای  او             خورشید و مه که  شمع شبستان این سراست

 جزوصف ذوالجلال بدین حشمت وکمال            هر  جـامۀ  به   قامـت   او  باز  نا رسا ست

 شاها  توئی  که   از نظر  بنده  پروری             بر  چشمۀ   عطای   تو  چشم   امید   ماست

 زآیات خاص وعام که احکام داوراست              بر ما   سوی  ولایت  خاص  تو   مدعاست

 در مدح  شـاه  طوس  بیا ن  بد یع  من              گر  نقـل   بزم  اهل  معـانی  بود   روا ست

                               از  دولت  غلامی  درگاه  او ( شکیب )

                               فارغ بود زملک جهان گر چه بینواست

قصیده در مدح حضرت معصومه (س)

                                                بسمه تعالی

 اول ذی القعده خجسته میلاد مسعود ثمرۀ شجرۀ خیرالبشرنورچشم حضرت موسی بن

 جعفرحضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهم اجمعین برشیعیان جهان میمون

ومبارکباد.   

  

ای  به   جلالت  ز افرینش   برتر                               ذات  تو تنها به هر چه هست برابر

زادۀ   خیر الوری  رسول  مکرّم                               بضعۀ   خیر  النسـا ء بتـول  مطهّر

از تو  تسلی  گرفته  خاطر  گیتی                               و  ز تو  تجلی  نموده   ایـزد  داور

عالـم   جانی  و عالـم  دو  جهانی                              اخت  رضائی و د خت موسی جعفر

فاطمه ات  نام  و از سلاله  زهرا                               کز رخ او شرم داشت زهرۀ ا زهر

ای  تو  به  حوّا  ز  افتخار  مقدم                               لیک   ز حـوّا   به  روزگار مؤخّر

ای  بس ، بابا  کزو  بِِِِِِِه آید فرزند                               ای  بس  ماما  کز و  بِه  آید   دختر

تا  که  تو را نافریده  بود  خداوند                              شاهدِ هستی نداشت  زینت و  زیور

بهر  وجودِ  تو کرد  خلقت  گیتی                               کز  پیِ  روح  است  افرینشِ  پیکر

دانه   نکارند  جز که از پی  میوه                              حقه  نسازند  جز که  از پی  گوهر

چیست مراد ازسپهروگردش انجم                              چیست غرض ازدرخت ، میوۀ نوبر

علت  ایجاد  اگر عفا ف تو بودی                               نقش جهان  نامدی  به  چشم  مصور

پیر خرد  بُد طفیل ذات تو گر چه                              گشت  به  طفلی  تو  را  سپهرمعمّر

هست زیک نورپاک ایزد ذوالمن                              ذات  تو  و  حیدر  و  بتول  و  پیمبر

گرزیکی شمع صد چراغ فروزند                             نور  نخستین  بود   که  گشتـه  مکرر

ورنه چرانورها ز هم نکنی فرق                              چون  شود  از صد چراغ  خانه منور 

 بس کن ( قاانیا )  ثنای  کسی  را                             کش ملک العرش  مادح  است وثنا گر               

                                                                           « حکیم قاانی »

 

تمنا

دوست دارم   روز وشب از حق  تمنایت کنم

                                      تا  که  دل را  بسته  بر زلف  چلیپایت  کنم

 دوست دارم شمع گردی تا که من پروانه وار

                                     تا  نفس   دارم   طواف  روی  زیبایت  کنم

 دوست دارم  خانه خانه، دره دره ، کو به کو

                                    آنقدر  گردم   به   دنبالت  که   پیدایت   کنم

 دوست دارم  پای تا  سر چشم  گردد، پیکرم

                                    تا  به  سیری  دیده  را  محو  تماشایت  کنم

دوست  دارم  زنده  باشم  تا  ببینم  روی  تو

                                  تا  به  جای  هدیه  جان  خویش  اهدایت  کنم

  یوسف زهرا  بیا  تا خویش را  ژولید ه وار

                                  واله  و   دیوانه   و   مشتاق   و  شیدایت کنم

 

                                                      « ژولیده نیشابوری »          

                                                             

از تو بهتر چه بود تا که بخواهم ان را

  

                                          

بســته ام   باز به  پیمــانه  می  پیمـان  را             تا  ز  پیمـانۀ  می  تازه   کنــم  ایمـان  را

جزدل من که  زند یک  تنه بران خم زلف             کس ندیده است که گو لطمه زندچوگان را

دل  ربودی زمن وجا ن به توخواهم  دادن            منت از بخت کشم  چون  بسپارم  جان را

دیده  تا  چاه  زنخــدان  تو را  یوسف  دل            برگـزید از همه  افـــاق  چَه ِ  زنــدان را

گر رسد  دست به ان زلف  درازم روزی             مو بمو شرح  کنم  با تو شب  هجران را

گر اشاره  ز لبت  هست که جان  باید  داد            پیش مرجان  تو  قدری  نبود  مر جان را

به جحیمم مبر ای دوست که ازهمت عشق            رشک  فرد وس  بیاد   تو  کنم  نیران را

دوش گفتی بطلب هر چه که خواهی ازما             از تو بهتر چه  بود  تا که  بخواهم  ان را

گر به جنت  بروم یـاد  تو را  می جویـم              طا لب دوست وفائی  چه کند رضوان را

                                                                        « وفائی شوشتری »

در مدح کشتی نجات حلال مشکلات حضرت علی (ع)

ای  وجه  رب  العالمین  هو یا امیرالمومنین            ای  قبـله  اهل   یقیـن هو یا امیرالمومنین

دل جلوه گاه روی تو محراب جان ابروی تو           تو مستعان ما مستعین هو یا امیرالمومنین

راه طلب  پویم تو را درهر کجا جویم  تو را           درهر نفس گویم چنین هو یا امیرالمومنین

خیل  ملائک  لشگرت تاج  ولایت بر سرت            ملک  حقت زیر نگین هو یا امیرالمومنین

تو جان پاک مصطفی وصف تو از قول خدا           ایــا ت  فرقـان  مبـیـن هو یا امیرالمومنین

هم سّرما  اوحی توئی هم عروة الوثقی توئی           مهرت بود حبل المتین هو یا امیر المومنین

اول  توئی  اخرتوئی یاور توئی ناصر توئی           بر اولیــــن واخــرین   هو یا امیرالمومنین

ازبهرخدمت روز وشب استاده باعجزو ادب          بر درگهت روح الامین هو یا امیرالمومنین

هرکس کسی راملتمس درویش راعون توبس         الغـــوث  یانعـم  المعین هو یا امیرالمومنین

سوی محبان کن نظرمحفوظشان  دارازخطر        ای حب توحصن حصین هو یا امیرالمومنین

                               دارد   صغیــر بی  نوا  بر استــا نت  التــجا

                               مگذارش ازمحنت غمین هو یا امیرالمومنین

                                                                               « صغیراصفهانی »

ترجیع بند در مدح امیر المومنین علی (ع) از فواد کرمانی

 

                                           بسمه تعالی

ای  علی  ای   خدای  را   مرآ ت       وای برخسارۀ تو چشم  تو   ما ت

در حقیقت  رخ  تو   مرآتی  است       که  بود   حاکی  از  حقیقت   ذات

وان حقیقت که ذات پاک تر است        هست مرآت  ذات  حق به صفا ت

بخدا   آ ن   خدا   که   دیده شود         نشود   دیده  جز  د ر این   مرآت

علم  حق  را  توئی  کتا ب مبین         همه    آفاق    و   انفست     آیا ت

ذره    ما ئیم   و   افتا ب   توئی         آفتا بـــــا    بتـــا ب    بر    ذرات

خیزوما را چونوح ازاین طوفان         بده   ای   کشتی   نجات    نجا ت

تا   نمرد یم   تشنه    لب  ما  را         بده   ای   چشمۀ   حیا ت   حیا ت

عجبی  نزد  ما  زحبّ  تو نیست         که   کند   سیئـا ت   را   حسنا ت

اری  انجا  که  شمس جلوه   کند         محو  گردد  ز  نور او    ظلمـا ت

بود ش    ا بلیس    در عبود یت          گرچه   فوق  کروبیا ن  درجا ت

اندر آدم  چو  سجده بر تو نکرد          درجا تـش  ز کبــر  شد   درکات

خلق را  بینش  لقای   تو  نیست          ما   نجوئیــم   بینــش   از اموات

زنده  باید که  درک  زنده   کند          این نظر نیست در عظام و  رفات

قوم   بی   معرفت   نه  انسا نند          حیواننـد   یا   جمــا د  و   نبــا ت

بحر وصف   ازل   کجا   گنجد          در ظروف  حروف   یا   کلما ت

ما چه  اثبا ت مدح  بر تو  کنیم          ای   وجود    تو  مر  ترا   اثبا ت

                                                                 «  فواد کرمانی »